Ο Όσιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης (1809–1886)

Ο Όσιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης (1809–1886), του οποίου η αγιοποίηση ανακοινώθηκε επίσημα σήμερα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπήρξε μια από τις πιο συγκλονιστικές μορφές του μοναχισμού.

Ακολουθούν οι πιο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες από τη ζωή του, που εξηγούν γιατί θεωρείται «πνευματικός γίγαντας»:

1. Τα "Θεϊκά" Γράμματα

Γεννήθηκε στην Κερμήρα της Καππαδοκίας. Ως παιδί (με το όνομα Γαβριήλ) ήταν πολύ έξυπνο, αλλά δεν μπορούσε να μάθει γράμματα στο σχολείο, παρά τις προσπάθειες τεσσάρων ετών. Μετά από θερμή προσευχή και τριήμερη νηστεία, η Παναγία εμφανίστηκε στον ναό, τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε στην εικόνα του Χριστού. Από εκείνη τη στιγμή, ο μικρός Γαβριήλ άρχισε να διαβάζει με θαυμαστό τρόπο.

2. Από το Παλάτι του Σουλτάνου στο Άγιο Όρος

Σε ηλικία 14 ετών βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο θείος του ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος στην αυλή του Σουλτάνου Μαχμούτ Β'. Παρά την άνετη ζωή στο παλάτι, η καρδιά του ανήκε στον Θεό. Το 1828, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, διέφυγε κρυφά με καράβι για το Άγιο Όρος, όπου έγινε μοναχός στη Μονή Γρηγορίου.

3. Ο "Κανόνας" του Χατζη-Γεώργη

Έγινε γνωστός σε όλο τον Άθω για την απίστευτη άσκησή του. Η φήμη του ήταν τέτοια που το όνομά του έγινε συνώνυμο της απόλυτης νηστείας:

Η παροιμιώδης φράση: Όταν ένας μοναχός νήστευε υπερβολικά, οι άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι Χατζη-Γεώργης!».

Το Πάσχα: Λέγεται ότι ούτε την ημέρα του Πάσχα δεν έλυνε την αυστηρή νηστεία του, ενώ η αδελφότητά του έβαφε πατάτες κόκκινες αντί για αυγά.

4. Η Σχέση με τα Ζώα

Όπως οι αρχαίοι άγιοι, είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη φύση. Αναφέρεται ότι κάποτε ένας αγριοχίρος κατέστρεφε τα λαχανικά της αδελφότητας. Ο Χατζη-Γεώργης βγήκε έξω, έπιασε το αγριογούρουνο από το αυτί, το μάλωσε σαν να ήταν παιδί και του απαγόρευσε να ξαναμπεί στον κήπο. Το ζώο υπάκουσε και δεν ξαναφάνηκε.

5. Η Εξορία και το Τέλος

Παρά την αγιότητά του, δέχθηκε μεγάλες συκοφαντίες και φθόνο, που οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από το Άγιο Όρος. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε πνευματικό καταφύγιο για τους Έλληνες της Πόλης, κάνοντας πολλά θαύματα μέχρι την κοίμησή του στις 17 Δεκεμβρίου 1886.

Γιατί τον ξέρουμε σήμερα; Ο βίος του διασώθηκε κυρίως χάρη στον Άγιο Παΐσιο, ο οποίος έτρεφε τεράστια ευλάβεια γι' αυτόν και έγραψε τη βιογραφία του, χαρακτηρίζοντάς τον «ανοιξιάτικη λιακάδα» για τις πονεμένες ψυχές.

Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.

​Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.

​Τα αίτια της "διώξεως"

​Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.

​Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.

​Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση

​Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.

Αντί να αντιδράσει ή να δικαιολογηθεί, ο Άγιος επέλεξε την άκρα σιωπή και ταπείνωση. Είπε στους μαθητές του να μην κρατήσουν κακία σε κανέναν.

​ Έφυγε σαν κυνηγημένος, χωρίς περιουσία, παίρνοντας μαζί του μόνο την πίστη του.

​Τα τελευταία χρόνια στην Κωνσταντινούπολη

​Κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζούσε σε ένα φτωχικό σπίτι στον Γαλατά. Αν και "εξόριστος", η χάρη του δεν κρύφτηκε:

​ Οι Έλληνες της Πόλης, μόλις έμαθαν ότι ο περίφημος Χατζη-Γεώργης βρισκόταν ανάμεσά τους, άρχισαν να τον επισκέπτονται κατά χιλιάδες. Το σπίτι του έγινε ένα νέο μοναστήρι.

​Θαύματα: Εκείνη την περίοδο αναφέρονται πολλά θαύματα, θεραπείες ασθενών και περιπτώσεις όπου ο Άγιος βοηθούσε φτωχές οικογένειες με τρόπο θαυμαστό.

Λίγο πριν την κοίμησή του, η αδικία άρχισε να αποκαλύπτεται, αλλά ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν πλέον για την αποκατάσταση της φήμης του από τους ανθρώπους.

​Εκοιμήθη στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Η κηδεία του ήταν πάνδημη, με χιλιάδες λαού να θρηνούν τον "Άγιο του Γαλατά". Η αγιοποίησή του σήμερα, το 2026, αποτελεί την τελική, ιστορική και εκκλησιαστική δικαίωση ενός ανθρώπου που υπέφερε την αδικία με απόλυτη χριστιανική αγάπη.

​Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι ο Χατζη-Γεώργης «ανέβηκε στον Γολγοθά του χωρίς να παραπονεθεί, και γι' αυτό η δόξα του στον ουρανό είναι πολύ μεγάλη».