π Χαράλαμπος Κοπανάκης: Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο είναι Ζώο.

Ο συνήθης ύποπτος ιερέας για τις προοδευτικές δηλώσεις του κατά καιρούς όπως υπέρ της αποτέφρωσης κτλ «χτύπησε» αλλά μια φορά με δημοσίευση του στο Facebook και  τάχθηκε υπέρ της Θεωρίας του Δαρβίνου. 

Έγραψε χαρακτηριστικά ο π. Χαράλαμπος Κοπανάκης:

Ο άνθρωπος δεν κατάγεται απλώς από ζώο.

Είναι ο ίδιος ζώο.

Ανήκει βιολογικά στα είδη του ζωικού βασιλείου. 

Αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι επιστημονική διαπίστωση. 

Ταυτόχρονα όμως, ο άνθρωπος διαφέρει ουσιωδώς από τα άλλα ζώα. Η διαφορά αυτή δεν έπεσε από τον ουρανό έτοιμη, αλλά κατακτήθηκε εξελικτικά.

Κάποια στιγμή στην πορεία της εξέλιξης, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τη θνητότητά του. Αντιλαμβάνεται ότι θα πεθάνει. Αυτή η επίγνωση ενώ είναι βαθιά τραγική, ταυτόχρονα γίνεται η κινητήρια δύναμη για τη γέννηση του πολιτισμού. Ο πολιτισμός δεν γεννιέται από την άρνηση της φύσης, αλλά από τη συνειδητοποίησή της.

Η δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των ειδών, μέχρι σήμερα δεν έχει ανατραπεί. Έχει εμπλουτιστεί, διορθωθεί και συμπληρωθεί σε πολλά σημεία από τη γενετική, τη μοριακή βιολογία, την επιγενετική και την εξελικτική βιολογία της ανάπτυξης. Όμως δεν έχει ακυρωθεί. Παραμένει το θεμέλιο της σύγχρονης βιολογικής σκέψης.

Γι’ αυτό είναι ανόητο, είναι βλακώδες να θεωρούμε ότι επειδή ανήκουμε σε μια θρησκευτική πίστη, οφείλουμε να αρνούμαστε τις επιστημονικές μελέτες, τις ενδείξεις και τις αποδείξεις, βαφτίζοντάς τες "βλασφημία". 

Αυτό δεν είναι πίστη. Είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε ευσέβεια.

Καθόλου δεν συνιστά βλασφημία το επιχείρημα ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν εξέλιξης. Βλασφημία θα ήταν να πιστεύουμε ότι η αξία του ανθρώπου εξαντλείται στη βιολογία του. 

Η Ορθοδοξία δεν θεμελιώνει την ανθρώπινη αξία στο πώς προέκυψε το σώμα, αλλά στο προς τι καλείται το ανθρώπινο πρόσωπο.

Το επιχείρημα ότι αν δεχθούμε την εξέλιξη, τότε δήθεν υποβιβάζουμε την Παναγία ή τον Χριστό, επειδή ανήκουν και αυτοί στο ζωικό βασίλειο, είναι θεολογικά αφελές. 

Η Ενανθρώπηση σημαίνει ακριβώς αυτό. Ο Θεός στο πρόσωπο του Ιησού, προσλαμβάνει πλήρως την ανθρώπινη φύση, με όλη τη βιολογική της πραγματικότητα και τη μεταμορφώνει, δεν την ακυρώνει.

Ο Χριστός δεν σώζει τον άνθρωπο παρά τη φύση του, αλλά μέσα από αυτήν. Και η Παναγία δεν τιμάται επειδή ανήκει σε κάποιο "καθαρό" βιολογικά είδος, αλλά επειδή γίνεται το ελεύθερο ανθρώπινο "ναι" στο μυστήριο της ζωής.

Η σύγκρουση λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στη Δαρβινική θεωρία και την Ορθοδοξία.

Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην πίστη που οδηγεί στην αποβλάκωση και στην πίστη που λειτουργεί ως κίνητρο ανοίγματος των οριζόντων.