Η εκτόξευση κατηγοριών χωρίς στοιχεία δεν είναι «ομολογία πίστεως», αλλά μια επικίνδυνη μορφή λασπολογίας.

​Η Ευκολία της Λάσπης: Το Βάρος της Απόδειξης και η Στοχοποίηση Ιεραρχών

​

​Στη δημόσια σφαίρα, και ιδιαίτερα στον ευαίσθητο χώρο της Εκκλησίας, οι λέξεις φέρουν ένα βάρος που συχνά ξεπερνά το προφανές νόημά τους. Το να αποκαλείς κάποιον «Μασόνο» δεν αποτελεί απλώς μια διαπίστωση ή μια ιδιωτική εκτίμηση· αποτελεί μια βαρύτατη κατηγορία που θίγει την υπόσταση, την πίστη και την ακεραιότητα ενός προσώπου. Όταν μάλιστα ο στόχος είναι ένας Ιεράρχης, όπως ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, και ο κατήγορος επικαλείται το σχήμα του —όπως στην περίπτωση του Γέροντα Δοσίθεου— το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται βαθιά κοινωνικό και πνευματικό.

​Η Αρχή της Τεκμηρίωσης

​Σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία, η στοιχειώδης λογική επιτάσσει πως «ο φέρων την κατηγορίαν, οφείλει και την απόδειξιν». Η εκτόξευση κατηγοριών χωρίς ακλόνητα στοιχεία δεν είναι «ομολογία πίστεως», αλλά μια επικίνδυνη μορφή λασπολογίας. Η Μασονία, ως οργανωμένος χώρος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μια «βολική ταμπέλα» για να στιγματιστεί όποιος διαφωνεί με τις δικές μας αντιλήψεις ή όποιος ακολουθεί μια πιο θεσμική και μετριοπαθή οδό.

​Η Τακτική του Στιγματισμού

​Η χρήση τέτοιων χαρακτηρισμών λειτουργεί συχνά ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Σκοπός δεν είναι η αναζήτηση της αλήθειας, αλλά η δημιουργία εντυπώσεων και ο διχασμός του ποιμνίου. Όταν ένας δημόσιος λόγος στερείται εγγράφων, μαρτυριών ή συγκεκριμένων αποδείξεων, τότε μετατρέπεται σε συκοφαντία.

​Είναι εύκολο να κρυφτεί κανείς πίσω από το πέπλο της «πνευματικής εγρήγορσης» για να εξαπολύσει προσωπικές επιθέσεις. Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο —και απαιτεί ηθικό ανάστημα— να αποδείξει κανείς τέτοιους ισχυρισμούς σε ένα επίσημο όργανο, όπως η Ιερά Σύνοδος ή η Δικαιοσύνη.

​Το Σκάνδαλο και η Πνευματική Ευθύνη

​Από πλευράς χριστιανικής ηθικής, η κατάκριση και η αναίτια στοχοποίηση αδελφών αποτελούν βαριά ολισθήματα. Ο σκανδαλισμός των πιστών, που συχνά βλέπουν με αμηχανία τέτοιες εσωτερικές διαμάχες, πλήττει το κύρος του θεσμού της Εκκλησίας συνολικά. Αν ένας κληρικός ή μοναχός κατέχει στοιχεία που αποδεικνύουν ασυμβίβαστες ιδιότητες για έναν Επίσκοπο, οφείλει να τα προσκομίσει υπεύθυνα. Αν όχι, η σιωπή και η προσευχή είναι προτιμότερες από τον δημόσιο διασυρμό.

​Η αλήθεια δεν φοβάται το φως. Αντιθέτως, η λάσπη ευδοκιμεί στο σκοτάδι των υπαινιγμών και της αοριστολογίας. Ο σεβασμός στο πρόσωπο του άλλου, και ειδικά στην κεφαλή μιας ιστορικής Μητρόπολης, είναι δείγμα πολιτισμού και πνευματικής ωριμότητας. Όποιος επιλέγει να κατηγορεί, πρέπει να είναι έτοιμος να αποδείξει. Διαφορετικά, ο λόγος του δεν είναι λόγος πνευματικός, αλλά μια θλιβερή απόπειρα σπίλωσης που επιστρέφει στον ίδιο τον δημιουργό της.