Όταν όλα θα έχουν αλλάξει σε έναν Ψηφιακό (ΑΙ) κόσμο, η Εκκλησία θα είναι πάντα εκεί. Ίδια, απαράλλακτη και αιώνια νέα.

Το Μεταβαλλόμενο Τώρα και η Αμετακίνητη Αιώνια Αλήθεια

​Ζούμε σε μια εποχή που η ταχύτητα έχει γίνει ο νέος νόμος του κόσμου. Η Τεχνητή Νοημοσύνη υπόσχεται να λύσει γρίφους αιώνων, να νικήσει ασθένειες, να αυτοματοποιήσει τη ζωή μας και, εν τέλει, να γίνει το «μέλλον» της ανθρωπότητας. Μέσα σε αυτό το ιλιγγιώδες σκηνικό, η Εκκλησία μοιάζει στα μάτια του σύγχρονου παρατηρητή σαν ένα απολίθωμα του παρελθόντος. Λένε πολλοί: «Δεν εκσυγχρονίζεται, δεν αλλάζει, μένει ίδια».

​Και πράγματι, έτσι είναι. Όμως, η ακινησία της Εκκλησίας δεν είναι αδυναμία· είναι η μεγαλύτερη δύναμή της.

​​Η τεχνολογία αλλάζει επειδή είναι ανθρώπινο δημιούργημα και, ως εκ τούτου, ατελές. Κάθε νέα αναβάθμιση λογισμικού, κάθε νέο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης έρχεται να διορθώσει τα λάθη του προηγούμενου. Η τεχνολογία εξελίσσεται επειδή ψάχνει ακόμα τις απαντήσεις.

​Η Εκκλησία, αντίθετα, δεν αλλάζει τον πυρήνα της επειδή πιστεύει ότι έχει ήδη βρει την Απάντηση στο πρόσωπο του Χριστού. Η Αλήθεια δεν επιδέχεται «αναβάθμιση» (update). Αν η Εκκλησία «εκσυγχρονιζόταν» ακολουθώντας τις μόδες της κάθε εποχής, θα έχανε την ταυτότητά της. Θα γινόταν ένας ακόμη εφήμερος θεσμός, ένα κοινωνικό δίκτυο της σειράς.

​«Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».

— Εβραίους 13:8

​Όσο ο κόσμος θα γίνεται πιο ψηφιακός, τόσο ο άνθρωπος θα διψά για το αυθεντικό, το χειροπιαστό, το πνευματικό. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να προσφέρει πληροφορία, αλλά δεν μπορεί να προσφέρει παρηγοριά. Μπορεί να συνθέσει μια προσευχή, αλλά δεν μπορεί να δακρύσει, ούτε να νιώσει τη μεταβολή των Τιμίων Δώρων. Μπορεί να παρατείνει τη βιολογική ζωή, αλλά δεν μπορεί να νικήσει τον θάνατο.

​​Η Εκκλησία δεν φοβάται την τεχνολογία. Στην ιστορία της, χρησιμοποίησε την τυπογραφία, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο. Θα χρησιμοποιήσει και την τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο για τη διάδοση του λόγου του Θεού. Όμως, δεν θα την προσκυνήσει.

​Γιατί η Εκκλησία γνωρίζει κάτι που η τεχνολογία ξεχνά: τον πόνο της ανθρώπινης ύπαρξης. Όταν ο άνθρωπος του μέλλοντος θα νιώθει μόνος μέσα στο ψηφιακό του σύμπαν, όταν η κατάθλιψη και το υπαρξιακό κενό θα χτυπούν την πόρτα του –παρά τις ανέσεις–, τότε θα συνειδητοποιήσει ότι χρειάζεται κάτι που δεν μπαίνει σε πρίζα.

​​Η Εκκλησία μένει ίδια, όχι από πείσμα, αλλά από αγάπη. Μένει ίδια για να λειτουργεί ως φάρος. Αν ο φάρος μετακινείται μαζί με τα κύματα, τα καράβια θα τσακιστούν στα βράχια. Ο φάρος πρέπει να μένει σταθερός, ακλόνητος, ριζωμένος στον βράχο, για να δείχνει το λιμάνι.

​Το μέλλον της ανθρωπότητας μπορεί να ανήκει στην τεχνητή νοημοσύνη όσον αφορά την ύλη και την επιστήμη. Αλλά το μέλλον της ψυχής του ανθρώπου θα ανήκει πάντα σε Εκείνον που τον έπλασε. Η Εκκλησία θα παραμείνει η ζωντανή κιβωτός, η οποία μέσα στον ψηφιακό κατακλυσμό θα διασώζει το πιο πολύτιμο πράγμα: την ανθρωπιά μας και την προοπτική της αιωνιότητας.

​Όταν όλα θα έχουν αλλάξει, η ανάγκη του ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί, θα παραμένει η ίδια. Και γι' αυτό, η Εκκλησία θα είναι πάντα εκεί. Ίδια, απαράλλακτη και αιώνια νέα.