π Γεώργιος Σχοινάς - «Το φλέγον ζήτημα δεν είναι οι ταυτότητες. Είναι αν είμαστε έτοιμοι να συναντήσουμε τον Χριστό.»

Ομιλία π Γεωργίου Σχοινά 

«Ακούω τώρα όλη αυτή την περίοδο με αφορμή τον προσωπικό αριθμό, με αφορμή τις ταυτότητες —παλιότερα είχαμε άλλα— έχουμε και τους πολέμους, έχουμε και τις δυσκολίες που υπάρχουν, που θα έρθουν, που μπορεί να 'ρθουν, που μπορεί να μην έρθουν ή θα 'ρθουν λίγο αργότερα ή λίγο νωρίτερα. Και υπάρχει μια διάσπαρτη αγωνία. Μια αγωνία όμως που δεν έχει τα χαρακτηριστικά στοιχεία της καλής αγωνίας.

Εχθές ήμουνα σε μια ομιλία στη Θεσσαλονίκη, εχθές το βράδυ, και αφού είχαμε πει πολύ ωραία πνευματικά πράγματα —όλα είναι πνευματικά— μου λέει μια κυρία: «Να μας πείτε για το φλέγον ζήτημα». Είχαμε πει για εξομολόγηση, είχαμε πει για ταπείνωση, είχαμε πει για αγάπη, είχαμε πει για αδούλωτο φρόνημα που έχει ο χριστιανός όταν δουλεύει πνευματικά, όταν έχει εγρήγορση... «Τι θα κάνουμε με τον προσωπικό αριθμό;»

Λέω: για μένα δεν είναι αυτό το φλέγον ζήτημα. Και ξέρετε γιατί; Όχι γιατί είναι αμελητέα ποσότητα, γιατί συμβιβάστηκε ο Παπαγεώργης και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μπορεί ο καθένας να βάλει με το μυαλό του. Γιατί αν δεν είμαι έτοιμος τώρα, τώρα να ζω σχέση με το Χριστό, να συναντήσω το Χριστό... Ξέρετε πότε φεύγουμε; Φεύγουμε «by» [ξαφνικά] από αυτή τη ζωή. Ποιος ξέρει αν θα ζει το επόμενο πεντάλεπτο κανείς από μας;

Αν λοιπόν εγώ δεν καίγομαι, δεν είναι φλέγον ζήτημα να είμαι έτοιμος τώρα, πώς θα βρω τη δύναμη να σταθώ δυνατός σε μπόρες και θύελλες και ανέμους που πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν στην Εκκλησία μας;

Δεν είναι φλέγον ζήτημα για εμάς το να έχουμε αυτή την εγρήγορση; Μας αρέσουν οι νηπτικοί Πατέρες να τους χρησιμοποιούμε στις ομιλίες. Μας αρέσει να λέμε για την Ευχούλα, για τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή, τον Παπα-Εφραίμ της Αριζόνας... Έτσι, όλα αυτά τα ωραία πράγματα. Αλλά νομίζω ότι τα βλέπουμε σε μια σφαίρα «πνευματικότητας», σαν να 'μαστε, ας πούμε, σε ένα βουδιστικό άσραμ, ξέρω γω, εκεί πέρα —έτσι τα λένε— και να ασκούμε μια άλλη πνευματικότητα. Έτσι ασκούμε και μια ορθόδοξη πνευματικότητα.

Ο χριστιανός δεν πάει για «πνευματικότητα». Ο χριστιανός ετοιμάζεται ανά πάσα στιγμή. Και αυτό είναι η νήψη, αυτό είναι η εγρήγορση: αυτό είναι η ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή να σταθεί μπροστά στο Θεό. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ζωντανή μετάνοια. Διαρκής μετάνοια, διαρκής στάση ενώπιον του Θεού.

Το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» που λέει ο Απόστολος Παύλος και όλοι οι άγιοι το αναφέρουνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν είναι μόνο το να λέει η γλώσσα ή ο νους ή η καρδία την προσευχή προς τον Ιησού Χριστό, αλλά είναι και να 'χω τη διαρκή αίσθηση ότι ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν είμαι, όποιος κι αν είμαι, είτε επιτυγχάνω είτε αποτυγχάνω, βρίσκομαι μπροστά Του και θέλω να είμαι μπροστά Του, και ζω για την ώρα που θα Τον συναντήσω..

Ζούμε με αυτό τον τρόπο; Τα προσκοπάκια έχουν σύνθημα: «Έσο έτοιμος». Αλλά εμείς, που δεν είμαστε προσκοπάκια, είμαστε πολύ ανώτεροι από τα προσκοπάκια —έτσι;— γιατί είμαστε μέσα στο σώμα, το θεανθρώπινο σώμα του Χριστού, που είναι η Εκκλησία... Δεν ξέρω πόσο ζούμε με αυτή την προσδοκία και με αυτή την πνευματική εργασία.

Πάρα πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι πιο πολύ μοιάζουμε με νεοπροτεσταντικές ομάδες που ζούνε με το φόβο των εσχάτων, παρά με Ορθόδοξους Χριστιανούς που είναι γνήσιοι απόγονοι του αγαπημένου μαθητή του Χριστού. Ποιος είναι; Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος έγραψε την Αποκάλυψη.

Είδε όλα όσα φρικτά θα συμβούν —τα πιο φοβερά— στη συντέλεια. Είδε ότι θα 'ρθει ο Χριστός στη Δευτέρα Παρουσία Του, στην ένδοξη Παρουσία Του, και ότι θα κρίνει και θα ξεχωρίσει τους δικαίους από τους αδίκους, τους μετανοημένους από τους αμετανόητους, και θα 'χουμε ζωή αιώνια και κόλαση αιώνια. Τα είδε όλα αυτά και δεν τον εκέρδισε ο φόβος! Αλλά τι είπε; «Ἀμήν. Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ». Έλα! Μακάρι!

Γιατί του λέει ο Χριστός: «Ἔρχομαι ταχύ». Του λέει: γρήγορα έρχομαι. Και του λέει: μακάρι, έλα! Εμείς, όταν ακούμε για αυτά τα πράγματα, είμαστε στο «μακάρι να 'ρθει ο Χριστός»;

Τι σχέση έχουμε, ας πούμε, με τον Άγιο Αθανάσιο τον Χαμακιώτη, εδώ πιο πάνω που ήταν, στο Μαρούσι; Που πάει ο Φιλόθεος ο Ζερβάκος —άλλος άγιος, ακόμη μη ανακηρυγμένος, αλλά άγιος είναι— λοιπόν, και πάει και του λέει: «Αθανάσιε, σου φέρνω χαρούμενα νέα». Βγαίνει ο γέροντας, λέει: «Τι νέα, γέροντα;» (Ο ένας σεβόταν τον άλλον, ο ένας εξομολογούσε τον άλλον). «Ήρθα», λέει, «να σου πω ότι φεύγεις! Έλαβα πληροφορία». «Τι λες;» λέει, «τι δώρο είναι αυτό που μου 'κανες σήμερα! Κάτσε», λέει, «να με εξομολογήσεις, να κοινωνήσω, να ετοιμαστώ κι εγώ»... που ήταν μια ζωή έτοιμος, που ετοιμαζόταν νύχτα-μέρα αυτός ο άνθρωπος! Και επειδή ετοιμαζόταν, χάρηκε στο άκουσμα ότι φεύγει.

Δεν μας θυμίζει τον Απόστολο Παύλο; «Ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος». Λέει: το να ζω είναι ότι ζω με το Χριστό, και το να πεθάνω, λέει, κέρδος είναι, πάλι σε Εκείνον θα πάω! Και συναντιούνται σε μια πανευφρόσυνη ατμόσφαιρα, αναστάσιμη ατμόσφαιρα, αλληλοεξομολογούνται, χαιρετάει ο ένας τον άλλον και ήρθε η ώρα και έφυγε ο Χαμακιώτης ο Αθανάσιος.

Και βέβαια, και πριν φύγει και αφού έφυγε από αυτή τη ζωή, όλοι κατάλαβαν ότι επρόκειτο για έναν μεγάλο άγιο —και τον έχουμε και επίσημα αγιοκαταταγμένο, και τα λείψανά του ευωδιάζουν— και τι ήτανε; Ένας «καλός ηθικός άνθρωπος»; Όχι! Ήταν απλά ένας άνθρωπος που ήθελε να 'ναι διαρκώς έτοιμος να ζήσει τον έρωτά του!

Αυτή η εγρήγορση δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν έχουμε μέσα μας την πίστη ότι Εκείνος που μας περιμένει, μας αγαπά πιο πολύ απ' όλους. Αν δεν το πιστεύουμε αυτό και αν δεν ετοιμάσουμε τον εαυτό μας να το πιστεύει αυτό το πράγμα, δεν μπορούμε να έχουμε αυτό το φρόνημα της εγρήγορσης, της ετοιμότητας.

Και τι λέμε; «Ναι, να είμαι έτοιμος». Τι; Να πάω βόλτα; Να είμαι έτοιμος να φτιάξω το φαγητό μου; Να είμαι έτοιμος να πάρω τις διακοπές μου, ξέρω 'γω; Να πάρω τα ρούχα μου; Να πάρω τα ψώνια που κάνω, ξέρω 'γω, δεξιά-αριστερά; Να 'μαι έτοιμος για τα πάντα. Αν γίνει ο πόλεμος, να 'χω μια αποθήκη εκεί πέρα να τρώω. Αν έρθει ο Αντίχριστος, να 'χω βρει μια παγαποντιά να μπορώ εγώ να αγοράζω και να πουλάω και χωρίς να 'χω το χάραγμα... Καταλάβατε τώρα, έτσι; Να τα μπαλώσω όλα!

Αυτή την ετοιμότητα έχουμε. Γιατί; Γιατί ουσιαστικά δεν ποθούμε να 'μαστε με το Χριστό.»