Πώς θα ζήσουν χωρίς την νέα ηλεκτρονική ταυτότητα, όσοι αρνηθούν να την παραλάβουν

Η συζήτηση γύρω από τις νέες ταυτότητες έχει προκαλέσει αγωνία για το μέλλον και το αύριο όσων επιλέξουν να μην την παραλάβουν.

Στην ορθόδοξη θεολογική παράδοση, η ουσιαστική ταυτότητα του ανθρώπου δεν καθορίζεται από δημόσια έγγραφα, αριθμούς ή πλαστικές κάρτες. Η αληθινή, ανεξίτηλη ταυτότητα του πιστού σφραγίζεται στο Μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, όπου ο άνθρωπος ενδύεται τον Χριστό και γίνεται πολίτης της Βασιλείας των Ουρανών.

Όσοι αισθάνονται στην πνευματική τους συνείδηση την ανάγκη να απέχουν από τις νέες εξωτερικές μορφές ταυτοποίησης, καλούνται να θυμούνται ότι η πνευματική ζωή δεν βασίζεται στο δέος του φόβου, αλλά στην ελευθερία της αγάπης. Ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει πως "ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού" (Β΄ Τιμ. 1:7).

1. Η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού

Η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι ο πιστός δεν εξαρτά την επιβίωση και την πνευματική του ακεραιότητα από τα κοσμικά συστήματα, αλλά από την Πρόνοια του Θεού. Όπως ο Κύριος έθρεψε τον λαό στην έρημο και διατήρησε τους Αγίους σε περιόδους μεγάλων δοκιμασιών, έτσι και κάθε άνθρωπος που αγωνίζεται με καθαρή συνείδηση καλείται να εναποθέσει την μέριμνα της ζωής Του στα χέρια του Δημιουργού.

2. Η νήψη και η αποφυγή του φανατισμού.

Ο πνευματικός αγώνας απαιτεί διακριτικότητα. Η άρνηση μιας κοσμικής επιλογής δεν αρκεί από μόνη της για να σώσει τον άνθρωπο, αν δεν συνοδεύεται από μετάνοια, ταπείνωση και αγάπη προς τον πλησίον. Ο κίνδυνος να διολισθήσει κανείς στον κατακριμό, την κατάκριση των άλλων ή τον πνευματικό εγωισμό είναι συχνά μεγαλύτερος από κάθε εξωτερική πίεση. Η αληθινή στάση είναι στάση προσευχής, ειρήνης και εσωτερικής νήψης.

3. Η εσωτερική βιοτή και η Θρησκευτική κοινότητα.

Αν οι εξωτερικές συνθήκες δυσκολέψουν την καθημερινή συμβίωση με το κράτος, η απάντηση της Εκκλησίας υπήρξε πάντοτε η ενότητα και η αλληλεγγύη. Η ζωή των πρώτων Χριστιανών βασιζόταν στην κοινή αλληλοστηριξη, την απλότητα του βίου και την προσήλωση στα ουσιώδη: τη Θεία Ευχαριστία, την προσευχή και την έμπρακτη αγάπη.

Η ζωή του πιστού δεν καθορίζεται από το τι αρνείται, αλλά από το τι ομολογεί. Η ειρήνη της καρδιάς, η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και η διατήρηση της αγάπης προς όλους —ακόμη και προς εκείνους που διαφωνούν— αποτελούν τη μόνη βέβαιη οδό για κάθε πνευματικό προβληματισμό.