Ντρεπόμαστε να πούμε ότι είμαστε Χριστιανοί - Π Γεώργιος Σχοινάς

Ντρεπόμαστε να πούμε ότι είμαστε Χριστιανοί 

Κήρυγμα π Γεωργίου Σχοινά 

Στο σημερινό Ευαγγέλιο λέει κάτι πάρα πολύ σημαντικό που μάλλον το ξεχνάμε: «Όποιος επαισχυνθεί εμένα και τους λόγους μου μπροστά σε αυτή τη γενιά τη μοιχαλίδα, τότε θα τον επαισχυνθώ και εγώ». Δεν θα τον ομολογήσω μπροστά στον Πατέρα μου.

Αν με λίγα λόγια κάποιος ντρέπεται για τον Χριστό, για τα λόγια του Χριστού και τις εντολές του μπροστά σε αυτόν τον κόσμο και κάνει ότι δεν πιστεύει, κάνει ότι δεν νηστεύει (αλλά κάνει δίαιτα ας πούμε) και προσπαθεί να τα έχει καλά με αυτή τη γενιά όπως έχει διαμορφωθεί, αλλά και με τον Θεό, ο Θεός τι θα κάνει; Λέει ο Χριστός: θα ντραπεί να τον ομολογήσει ότι είναι δικός του αυτός ο άνθρωπος εν τη ημέρα της Κρίσεως.

Γιατί αυτό; Γιατί όποιος αγαπάει, δεν ντρέπεται για την αγάπη του. Ντρέπεται κανείς να μιλήσει για μια μάνα που την υπεραγαπάει; Ντρέπεται κανείς να μιλήσει για τη γυναίκα του ή για τον άντρα της μια γυναίκα που τον υπεραγαπάει, και κρύβεται και κάνει ότι δεν είναι η γυναίκα του ή ότι δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο; Ασφαλώς όχι.

Εμείς όμως οι Χριστιανοί έχουμε παγκόσμια πρωτοτυπία και σε αυτό: πολλές φορές ντρεπόμαστε που είμαστε Χριστιανοί. Δεν θα κάνουμε το σταυρό μας γιατί είναι κι άλλοι άνθρωποι στο λεωφορείο, «μην τους προκαλέσουμε». Λες και όλα τα άλλα που κάνουμε δεν προκαλούν τίποτα, μόνο ο σταυρός θα προκαλέσει. Ντρεπόμαστε να πούμε ότι νηστεύουμε γιατί φαίνεται αναχρονιστικό στο μυαλό μας. Και να μην πάμε παρακάτω, ντρεπόμαστε να πούμε ότι κρατάμε τις εντολές του Θεού ή, εν πάση περιπτώσει, προσπαθούμε να τις τηρούμε.

Έχουμε νέα παιδιά που εγκρατεύονται για να πάνε αγνά στο γάμο τους και ντρέπονται να το πουν σε μια κουβέντα φιλική για να μην τους κακοχαρακτηρίσουν οι άλλοι. Οι μεγαλύτεροι εδώ μέσα ίσως θυμάστε ότι κακός χαρακτηρισμός ερχόταν σε αυτούς που δεν κρατούσαν την αγνότητά τους. Εμείς τι θα κάνουμε; Θα ακολουθούμε το συρμό; Θα ακολουθούμε αυτά που λέει η κάθε εποχή ή αυτά που λέει ο Χριστός που είναι αιώνιος;

Έχουμε παιδιά που ντρέπονται να πουν ότι έρχονται στην εκκλησία ακόμη και στους ίδιους τους γονείς τους —κρυπτοχριστιανοί μέσα στην Ορθόδοξη Ελλάδα. Λένε: «Φεύγω το πρωί, πάω για καφέ» την Κυριακή, για να πάνε στην εκκλησία. Γιατί; Για να μην πουν «μήπως είσαι κολλημένος, μήπως δεν πας καλά» και όλα αυτά τα ανόητα και τα χαζά που λέει ο κόσμος σε αυτή τη ζωή.

Ντρεπόμαστε να πούμε ότι ο Θεός μας είναι αληθινός. Γι' αυτό και υπάρχει αυτός ο συγκρητισμός, αυτό το ανακάτεμα, αυτή η σύγχυση σε όλο τον κόσμο. Πετάγεται ένας μουσουλμάνος και λέει «ο Θεός μου είναι αληθινός» —δεν είπαμε με το ζόρι να πάμε να του πούμε— αλλά μας λέει ότι ο δικός σας δεν είναι αληθινός, κι εμείς θα ντραπούμε να πούμε ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός ημών; Τότε τι επικαλούμαστε τις μνήμες των μαρτύρων και ιδιαιτέρως των νεομαρτύρων που ομολόγησαν την πίστη και γι' αυτό μαρτύρησαν;

Ντρεπόμαστε για τον Χριστό γιατί μάλλον δεν τον αγαπάμε πάρα πολύ. Η ομολογία της αλήθειας της θεότητας του Χριστού μας, της Τριαδικής Θεότητας, δεν είναι υπόθεση φανατισμού. Δεν είναι καν υπόθεση του να βγω και να μιλήσω στους άλλους. Είναι υπόθεση αγάπης. Αν αγαπώ, δεν αντέχω να μην ομολογήσω. Αν αγαπώ, δεν αντέχω να μην πω την αλήθεια —τουλάχιστον όταν μου ζητηθεί.

 Εάν όμως δεν αγαπώ, τι κάνω; Κρύβομαι. Όπως κρύβονταν και οι Απόστολοι όταν τους είχε καταλάβει ο φόβος, όταν είχαν στις ανακρίσεις τον Χριστό την περίοδο εκείνη των Παθών και της Σταύρωσης. Η αγάπη είχε πάει πίσω. Ποιος είχε κάτσει όμως κοντά του μέχρι το τέλος; Η μάνα, η Παναγιά μας, που τον αγαπούσε. Ο αγαπημένος μαθητής, ο Ιωάννης ο Θεολόγος, που δεν μπορούσε να μην είναι κοντά του, δεν μπορούσε να τον αποχωριστεί. Τέτοια ήταν η αγάπη του. Και κάποιες γυναίκες.

Και σήμερα ερχόμαστε εμείς, εν έτει 2026 μετά Χριστόν, να ντρεπόμαστε ακόμη για την πίστη μας. Να έχουμε φτάσει στην Ορθόδοξη Ελλάδα —το τονίζω γιατί κομπάζουμε καμιά φορά ότι είμαστε ορθόδοξοι— να μην ομολογούμε την πίστη μας και να κάνουμε όσα λέει αυτή η εποχή, αφήνοντας στην μπάντα αυτά που λέει ο Χριστός: «ός γάρ επαισχυνθή με καί τούς εμούς λόγους» (όποιος ντραπεί για μένα και για τα λόγια μου).

 Έτσι λοιπόν, σήμερα κάνουμε πολλά παλαβιά, πολλά τρελά. Ξεχάσαμε τις εορτές των Αγίων και έχουμε κάνει πρώτη γιορτή τα γενέθλια (Happy birthday to you). Ξεχάσαμε τον σταυρό να τον φυλάμε και να τον έχουμε πάνω μας, και έχουμε ματάκια, πέταλα, σκόρδα, κρεμμύδια, κουνουπίδια —δεν ξέρω τι βάζει ο καθένας— ίσα-ίσα για να μας κοροϊδεύει ο διάβολος και να λέει ότι αυτοί δεν ομολογούν τον Χριστό.

Ξεχάσαμε την εκκλησία μας για να μη μας πουν ότι είμαστε πολύ φανατικοί. Ξεχάσαμε να πηγαίνουμε στον πνευματικό, να εξομολογούμαστε, να πηγαίνουμε συχνά στην ακολουθία, να πίνουμε αγιασμό, να κάνουμε αγιασμό στο σπίτι μας, να φωνάζουμε τον παπά να διαβάσει κανένα ευχέλαιο, να μπαίνει ευλογία και χάρη Θεού μέσα στα σπίτια. Γιατί; Γιατί κάνουμε Φενγκ Σούι οι ορθόδοξοι χριστιανοί και βάζουμε διάφορα παγανιστικά, νερό τρεχούμενο, το ένα, το άλλο, «για να μας πάνε καλά». Έτσι θα μας πάνε καλά; Κακά και ανάποδα θα πηγαίνουν!

 Και ξέρετε γιατί; Γιατί εμείς το προκαλούμε. Γιατί με το να ντρεπόμαστε να ομολογούμε την πίστη στον Χριστό, την πίστη στις εντολές του Χριστού και να κάνουμε αυτά που επιβάλλει η πίστη μας στη ζωή μας, προκαλούμε αφενός τον διάβολο να μας πειράζει, αφετέρου παραχωρεί ο Θεός τους πειρασμούς μπας και ξυπνήσουμε, μπας και βάλουμε μυαλό.

 Έτσι λοιπόν, ο σημερινός λόγος του Ευαγγελίου που έλεγε ακριβώς αυτό —να μην ντραπούμε να ομολογούμε τον Χριστό και τους λόγους του μπροστά σε αυτή τη γενεά τη μοιχαλίδα— είναι εξόχως επίκαιρος. Γιατί όλοι κινούμαστε με την ουρά κάτω από τα σκέλια.Βλέπετε, οι φίλοι μας, οι συμπολίτες μας οι μουσουλμάνοι, δεν έχουν κανένα πρόβλημα άμα έχουν καμιά γιορτή δική τους να γονατίσουν στις πλατείες, να κάνουν τις προσευχές τους —και χαλάλι τους. Για να μας πει κι εμάς κανείς ότι στις Στήλες του Ολυμπίου Διός, περίπου εκεί που σκοτώσανε τον Άγιο Μιχαήλ τον Πακνανά, θα κάνουν μια λειτουργία εκεί ύπαιθρια, θα κατεβεί όλη η Αθήνα κάτω; Θα πάει κανένας; Λίγοι. Όσοι αγαπούν και δεν ντρέπονται. Οι άλλοι θα αισθανθούν κάπως: «μην προκαλέσουμε τους αδελφούς μας που δεν πιστεύουν, τους αθέους, τους έτσι, τους αλλιώς». Γιατί να τους προκαλέσουμε; Ό,τι θέλουν κάνουν, ό,τι θέλουμε κάνουμε. Αυτό δεν είναι η ελευθερία; Δεν τους προκαλούμε.

Αλλά βλέπετε, στην εποχή μας το «πολιτικώς ορθόν» είναι: αν πιστεύεις στον Χριστό, βούλωστο το στόμα σου, μη μιλάς για τον Χριστό! Αν τηρείς τις εντολές του, προς Θεού μην το πάρει κανείς χαμπάρι! Και γίναμε κρυπτοχριστιανοί μέσα στην πατρίδα μας, μέσα στην εκκλησία μας. Καμιά φορά κι εμείς οι παπάδες μεταξύ μας κρύβουμε την όποια ευλάβεια έχουμε, μη μας δουν οι άλλοι παπάδες που είναι πιο «προοδευτικοί» και μας πουν κολλημένους. Εκεί έχουμε φτάσει.

Παρακαλώ πολύ να πάρουμε στα σοβαρά το θέμα της πίστεώς μας. Ένα κομμάτι της άρσης του σταυρού είναι να είμαστε με τον Χριστό ξεκάθαρα. Να ομολογούμε τον Χριστό ξεκάθαρα. Αμαρτωλοί είμαστε, δεν είμαστε άγιοι, αλλά αμαρτωλοί όντες να απευθυνόμαστε στον Χριστό. Και όταν έρχεται η ώρα να λέμε ότι «εγώ, αν και δεν αξίζω, είμαι Χριστιανός και αν και δεν τα καταφέρνω, θέλω να κάνω αυτά που λέει ο Χριστός, συν Θεώ, με τη βοήθεια του Θεού» και να μην ντρεπόμαστε ποτέ.

Εάν έτσι πολιτευόμαστε, θα έρθει η ώρα της Κρίσεως και θα πει ο Χριστός: «Τούτος εδώ, τούτη η κοπέλα, τούτο το παλικάρι, αυτός ο άνθρωπος, ας ήταν αδύναμος, με αγάπησε. Και για την αγάπη μου άνοιξε το στόμα του και μίλησε, δεν κρυβόταν σαν το λαγό στις τρύπες μέσα, αλλά βγήκε σαν αετός και πέταξε στον αιθέρα της πίστεως. Γι' αυτό κάτσε στα δεξιά μου, κάτσε κοντά με αυτούς που με ομολόγησαν και με αγάπησαν ανά τους αιώνας». Αμήν.