Υπάρχουν ταπεινοί Μητροπολίτες σήμερα;

«Πάτερ, υπάρχουν ταπεινοί Μητροπολίτες σήμερα;»

Η ερώτηση ενός ηλικιωμένου ανθρώπου μέσα στην εκκλησία με σταμάτησε.

Δεν ήταν μια απλή ερώτηση.

Ήταν η ερώτηση ενός ανθρώπου που έχει δει πολλά.

Έχει γνωρίσει Ιεράρχες, ιερείς, μοναχούς, ανθρώπους του Θεού, αλλά και ανθρώπους που ίσως κάποτε ξέχασαν ότι το αξίωμα στην Εκκλησία δεν είναι εξουσία.

Είναι διακονία.

Και αυτή η ερώτηση αξίζει να ακουστεί.

Υπάρχουν άραγε σήμερα ταπεινοί Δεσποτάδες;

Ναι. Υπάρχουν.

Υπάρχουν Ιεράρχες που δεν επιζητούν τα φώτα.

Που γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε τίτλο υπάρχει ένας Σταυρός και πίσω από κάθε ποιμαντική ευθύνη υπάρχουν ψυχές.

Υπάρχουν εκείνοι που μπορούν να αφήσουν στην άκρη την επισημότητα και να καθίσουν δίπλα σε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο.

Να μπουν σε ένα φτωχικό σπίτι.

Να ακούσουν έναν άνθρωπο που κανείς άλλος δεν ακούει.

Να σκουπίσουν ένα δάκρυ χωρίς να υπάρχει φωτογραφικός φακός.

Γιατί η ταπείνωση δεν χρειάζεται δημοσιότητα.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας.

Όχι αν ο Δεσπότης έχει χρυσή μήτρα.

Όχι αν έχει μεγάλες συνοδείες.

Όχι αν τον υποδέχονται με σημαίες και καμπάνες.

Αλλά αν, όταν μείνει μόνος μπροστά στον Χριστό, θυμάται ακόμη γιατί βρίσκεται εκεί.

Για να υπηρετεί.

Ο Χριστός δεν έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του φορώντας μεγαλείο.

Έσκυψε.

Και αυτή η κίνηση του Χριστού είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα για κάθε άνθρωπο που κρατά ποιμαντική ευθύνη.

Όσο ψηλά κι αν σε ανέβασε η Εκκλησία,

να μη φοβάσαι να σκύψεις.

Να μη φοβάσαι τον απλό άνθρωπο.

Να μη θεωρείς μικρό εκείνον που έρχεται στην εκκλησία με παλιά ρούχα.

Να μη θεωρείς ασήμαντη τη χήρα που περιμένει λίγα λεπτά για να σου μιλήσει.

Να μη θεωρείς ενοχλητικό τον ηλικιωμένο που θέλει απλώς να πει τον πόνο του.

Γιατί μπορεί εκείνος ο άνθρωπος που περιμένει στην άκρη να έχει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο που χρειάζεται μόνο κάποιον να τον ακούσει.

Και ίσως εκεί κρίνεται η ποιμαντική διακονία.

Όχι στο πόσοι σε χειροκροτούν.

Αλλά στο πόσοι άνθρωποι έφυγαν από κοντά σου νιώθοντας ότι ο Χριστός δεν τους εγκατέλειψε.

Ο ταπεινός Ιεράρχης δεν φοβάται να μικρύνει μπροστά στους ανθρώπους.

Δεν προσπαθεί να μεγαλώσει τον εαυτό του.

Προσπαθεί να μεγαλώσει τον Χριστό μέσα στις ψυχές.

Και ίσως γι' αυτό οι πραγματικά ταπεινοί άνθρωποι της Εκκλησίας δεν είναι πάντα αυτοί που φαίνονται περισσότερο.

Μπορεί να περνούν ανάμεσά μας χωρίς θόρυβο.

Χωρίς μεγάλες δηλώσεις.

Χωρίς να ζητούν να τους θαυμάσουμε.

Και όταν φύγουν, να μένει πίσω τους κάτι πολύ μεγαλύτερο από την εικόνα τους:

Να έχει πλησιάσει κάποιος λίγο περισσότερο τον Χριστό.

Γι' αυτό, παππούλη, ναι.

Υπάρχουν ταπεινοί Δεσποτάδες σήμερα.

Και πρέπει να προσευχόμαστε να τους δίνει ο Θεός δύναμη.

Αλλά πρέπει να προσευχόμαστε και για όλους.

Γιατί η Εκκλησία δεν χρειάζεται ανθρώπους που αγαπούν το αξίωμα.

Χρειάζεται ανθρώπους που αγαπούν τον Χριστό.

Και τελικά, αυτό είναι το μόνο μεγαλείο που αξίζει.

Να μπορεί κάποτε, όταν θα φύγουν οι τίτλοι, τα αξιώματα, οι τιμές και τα ανθρώπινα χειροκροτήματα, να σταθεί ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό και να ακούσει:

«Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ».

Αυτό είναι το μεγαλείο.

Να είσαι Δεσπότης στα μάτια των ανθρώπων και δούλος του Χριστού στην καρδιά σου.

Αγαπώ τον Χριστό