«Μητροπολίτης Καρπενησίου: "Εχουμε απεμπολήσει αξίες και ιδανικά, πορευόμαστε προς την καταστροφή"»

Κήρυγμα του Μητροπολίτη Καρπενησίου κ Γεώργιου κατά την σημερινή θεία λειτουργία

Αδερφοί μου, είναι σχεδόν σύνηθες εμείς οι μεγαλύτεροι να εξωραΐζουμε το παρελθόν και να μιλούμε για το δικό μας το παρελθόν με τα καλύτερα λόγια και να το συγκρίνουμε με το παρόν και να ψέγουμε, αν θέλετε, ή να μειώνουμε τα σημερινά παιδιά, καθώς δεν είναι αυτά σαν κι εμάς, καθώς η κοινωνία η σημερινή δεν είναι σαν τη δημιουργία τη χθεσινή. Και μπορεί ως ένα σημείο αυτά να έχουν μια δόση αλήθειας, αδελφοί μου, αλλά η κρίση μας δεν είναι αντικειμενική.

Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στη ζωή του Αγίου Νικολάου ότι, μικρό παιδί, μεγάλωσε σε ένα σπίτι ευλαβών γονέων, μπολιάστηκε με την πίστη την αληθινή, την αγάπη στο Θεό και στο συνάνθρωπο, και γι' αυτό μπόρεσε σε ηλικία πολύ μικρή, 15 ετών περίπου, να θυσιαστεί πραγματικά, να προσφερθεί για την αγάπη που είχε στο Χριστό.

 Δεν βλέπουμε όμως πολλές φορές πέρα από αυτή τη διάσταση, πέρα από αυτή την αλήθεια — αλήθεια είναι αυτό που διαβάσαμε, αυτό που λέμε — αλλά δημιουργούμε την εντύπωση ότι τότε ήταν όλα ιδανικά και οι άνθρωποι, ξέρετε, ήταν όλοι καλοί και ευλαβείς. Αν ανατρέξουμε στα κείμενα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, στις διδαχές του, στα κηρύγματά του —που πολλά από αυτά έχουν καταγραφεί από τότε, από ανθρώπους που ήταν κοντά του και κατέγραφαν αυτά που έλεγε, συγγνώμη— αν θα δούμε ομιλίες του Αγίου Κυπριανού, του δικού μας Αγίου, που ήταν ένας ομόδρομος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, θα δούμε ότι οι κοινωνίες δεν ήταν και τόσο καλές.

 Θα δούμε ότι οι πρόγονοί μας εκείνη τη χρονική στιγμή είχαν παραστρατήσει. Δεν είναι τυχαίο, αδελφοί μου, το ότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προτρέπει τους ανθρώπους να γκρεμίσουν εκκλησίες και να φτιάξουν σχολεία και τους βάζει κανόνα στα σπίτια τους να μιλούν ελληνικά και όχι τούρκικα. Τους βάζει κανόνα για να μη δουλεύουν Κυριακές, γιατί δυστυχώς η τότε ατμόσφαιρα ήταν μία ατμόσφαιρα η οποία είχε θεοποιήσει το χρήμα και τίποτα περισσότερο, είχε αγνοήσει το Θεό.

Και το βλέπουμε αυτό... Το βλέπουμε στους διωγμούς των μαρτύρων. Αυτά τα παιδιά ξεχώρισαν όχι γιατί προερχόντουσαν από μία κοινωνία που τα είχε προετοιμάσει, αλλά προερχόντουσαν από μία κοινωνία ίσως χειρότερη από τη δική μας, μία κοινωνία αρκετά σκληρή και αρκετά απάνθρωπη.

Άρα λοιπόν, το να συγκρίνουμε το σήμερα και το χθες, αδελφοί μου, θέλει μεγάλη προσοχή, γιατί αυτό μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Πώς λοιπόν ένα παιδί κατορθώνει τώρα, αφού η κοινωνία δεν ήταν τόσο καλή, τόσο σωστή, πώς ένα παιδί κατορθώνει από αυτή την κοινωνία τη διαβρωμένη, την αλλοτριωμένη, από αυτή την κοινωνία να φτάσει σε ένα πνευματικό επίπεδο τέτοιο που να το κάνει να έχει τη δύναμη μεγάλου ανθρώπου και σοφού ανθρώπου;

 Είχε τις καταβολές, είχε το DNA, θα λέγαμε, από τους γονείς του. Είχε τη χάρη του Θεού, είχε την ευλογία του Θεού και έτσι μπόρεσε να σταθεί στα πόδια του. Άρα λοιπόν, αν σήμερα η κοινωνία μας δεν πάει καλά, αυτό, αδελφοί μου, δεν πρέπει να μας αποκαρδιώνει, δεν πρέπει να μας τρομοκρατεί. Έχουμε ευθύνη για ό,τι δεν πάει καλά, μεγάλη ευθύνη όλοι μας, και περισσότερο οι γονείς.

Αλλά όμως, αδερφοί μου, ξαναλέω, και τότε η κοινωνία δεν ήταν καλύτερη. Και θα σας πω μέσα από την εμπειρία και από τα ακούσματα κάποια παραδείγματα. Στη Δύση, στην Αμερική για παράδειγμα, ενώ έχουν χτιστεί ναοί στους οποίους λατρεύεται ο διάβολος, αυτή τη στιγμή υπάρχει ρεύμα μεγάλο προς την Ορθοδοξία. Σε νέους ανθρώπους, και νεοφώτιστους, αγόρια φοιτητές 20-25 ετών, πάνε στις εκκλησίες, κατηχούνται και βαπτίζονται.

Είχα μία περίπτωση που κατηχήθηκε στην Αγγλία και του έδωσαν ημερομηνία βαπτίσεως μετά από μήνες, γιατί είχαν πάρα πολλές βαπτίσεις. Και εκεί γίνεται το ίδιο, στο εκεί μοναστήρι το Ορθόδοξο. Και ξέρετε πώς ο Θεός οικονομεί τα πράγματα και ποια είναι η αιτία που αυτοί οι άνθρωποι —που δεν είναι παιδιά χριστιανών γονέων, ούτε καν καθολικών, ούτε προτεσταντών, ούτε τίποτα, είναι άθεοι—; Είναι το TikTok! Όσο κι αν ακούγεται παράξενο.

 Βλέπουν εκεί έναν καλόγερο, έναν να φοράει μαύρα, αξύριστο άνθρωπο, βρώμικο ίσως με τη λογική τη δική τους, και αυτό τους κινεί την περιέργεια και αρχίζουν να ψάχνουν. Και η νεολαία σήμερα, αδερφοί μου, επειδή έχει φτάσει εκεί που δεν πάει περισσότερο, αρχίζει να έχει μεταφυσικές αναζητήσεις, αρχίζει να ψάχνεται.

Και το ίδιο γίνεται βέβαια εδώ, και σε άντρες και σε γυναίκες, στη γείτονα χώρα. Στη χώρα που πριν κάποιες δεκαετίες δεν είχε κανένας το θάρρος να κάνει το σταυρό του ανοιχτά, αυτή τη στιγμή γίνονται λειτουργίες στην τούρκικη γλώσσα, βαπτίζονται άνθρωποι ελεύθερα, και είναι μεγάλο το ποσοστό πια των χριστιανών στη γείτονα χώρα, οι οποίοι μπορεί να κινούνται ελεύθερα.

Βλέπετε, το κέντρο του κόσμου δεν είναι η Ελλαδίτσα μας, να το παραδεχτούμε αυτό. Είμαστε ένας λαός ευλογημένος, ένας λαός σοφός θα λέγαμε στο παρελθόν, αλλά ένας λαός σήμερα που έχει απεμπολήσει αξίες, ιδανικά, πιστεύω, και πορεύεται στο δρόμο εκείνον ο οποίος τον οδηγεί στην καταστροφή.

Αλλά βλέπετε πώς ο Θεός, όπως και στη Δύση και στην Ανατολή, μέσα από ανθρώπους και από καταστάσεις ουσιαστικά και πραγματικά αντίχριστες, κατορθώνει με κάποιος τρόπους να αξιοποιεί εργαλεία δικά τους και να φέρνει ανθρώπους κοντά στην εκκλησία.

Ξέρετε, θα το πω —ας μου επιτρέψουν οι άρχοντές μας— πολλές φορές δυσκορευόμαστε να αναστηλώσουμε μια παλιά εκκλησία. Αφενός τα χρήματα είναι πολλά, αφενός οι προϋποθέσεις, οι απαιτήσεις της πολιτείας είναι πολύ περισσότερες και δυσβάσταχτες, γιατί πρέπει να τηρηθούν πάρα πολλοί νόμοι. Να το πω έτσι απλά.

 Πάτε στη γείτονα χώρα τώρα να δείτε πόσες εκκλησίες τα τελευταία 20 χρόνια έχουν αναστηλωθεί. Γιατί τις αναστηλώνουν αυτοί; Ίσως για να εκμεταλλευτούν την επισκεψιμότητα τη δική μας που πληρώνουμε εισιτήριο για να μπορούνε. Αλλά είναι μόνο γι' αυτό; Μήπως το σχέδιο του Θεού περιμένει να 'ρθει η μέρα που θα λειτουργηθούν πάλι αυτές οι εκκλησίες;

Αδελφοί μου, δεν ξέρω πώς λειτουργεί ο Θεός και δεν ξέρω πώς μέσα από μία κοινωνία παραστρατημένη μπορεί να βρει παιδιά σαν τον Άγιο Νικόλαο, τα οποία θα έχουν το θάρρος και τη δύναμη να συγκρουστούν με το κατεστημένο της όποιας εποχής και κοινωνίας και να γίνουν το πρότυπο, το παράδειγμα, η σημαία την οποία θα ακολουθήσουν κι άλλα παιδιά.

 Και αυτή είναι η ελπίδα αυτού του τόπου, του τόπου εδώ του δικού μας. Γιατί δεν είναι τυχαίο το ότι η Ευρυτανία, μεταξύ 17ου και 19ου αιώνος, στα 400 χρόνια περίπου, έδωσε γύρω στους 12-13 νεομάρτυρες, πέρα από τους άλλους τοπικούς Αγίους. Παιδιά, παλικάρια, νεότατα παιδιά, τα οποία θυσιάστηκαν για το Χριστό.

Και προσέξτε, αυτά ήταν τα παιδιά εκείνα τα οποία δημιούργησαν τις προϋποθέσεις, εξουσίασαν τα υπόλοιπα παιδιά και στη συνέχεια πήραν τα βουνά και έγιναν αρματολοί και κλέφτες, και έτσι φτάσαμε στην Επανάσταση του '21. Γιατί τότε τα νέα δεν ξεχνιούνται εύκολα όπως σήμερα, που βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από εκατοντάδες χιλιάδες πληροφορίες.

Τότε το να μαρτυρήσει ένα παιδί από το Καρπενήσι, ένα παιδί από το Μεγάλο Χωριό, ένα παιδί από τη Γρανίτσα και από όλα τα άλλα μέρη, από τον Ασπρόπυργο της περιοχής μας, να μαρτυρήσει για το Χριστό, ήταν γεγονός που το συζητούσαν δυο και τρεις γενιές, μέχρι να 'ρθει ένας άλλος νεομάρτυρας από τα ίδια χώματα και να κρατά άσβεστη αυτή την πίστη στο Θεό και την ελπίδα.

[

 Γι' αυτό τούτος ο τόπος... Δεν είναι τυχαίο, αδελφοί μου, το ότι στα χρόνια αυτά της σκλαβιάς είχε πάνω από 20 μοναστήρια, γύρω στα 23 με 24 μοναστήρια. Στα χρόνια του Όθωνος, όταν έκλεισε διά μιαν αδιέξοδο, υπήρχαν στην Ευρυτανία 19 μοναστήρια και έκλεισε τα 17. Χριστιανοί έκλεισαν τα μοναστήρια! Αυτή είναι η κατάντια της Δύσης, αδελφοί μου.

 Πέρα από αυτό όμως, ο τόπος τούτος, ξαναλέω, μπόρεσε και έβγαλε και βγάζει ανθρώπους επιπέδου πνευματικού, ανθρώπους αγίους, σοφούς. Και αυτό ελπίζουμε πως μπορεί να γίνει και σήμερα. Τα παιδιά μας, τα παιδιά σας, οι νέοι άνθρωποι, να ακούσουν τη φωνή του Αγίου Νικολάου, να ακούσουν τη φωνή του Αγίου Γερασίμου, των άλλων Αγίων της τοπικής μας εκκλησίας, να δουν πώς ήταν παλικάρια.

Δεν ήταν δειλοί, δεν ήταν φοβισμένοι, δεν ήταν παιδιά τα οποία συγκρούονται μόνο μεταξύ τους και σκοτώνονται μεταξύ τους —καθώς αντιμετωπίζουμε συνεχώς την ενδοσχολική βία, και η εκπαιδευτική στην Αθήνα που λένε ότι δεν μπορούν να επιβληθούν στα παιδιά και σχεδόν καθημερινά καλούν αστυνομικούς από το τοπικό αστυνομικό τμήμα να έρθει να χωρίσει τα παιδιά που αλληλοσκοτώνονται και ασκούν βία.

 Γιατί; Γιατί δεν έχουν μάθει για αγάπη, για Χριστό, για προσφορά, για θυσία, για σεβασμό στο συνάνθρωπο. Έχουν μάθει τι; Μόνο να απαιτούν το δικό τους.

 Αλλά ξαναλέω, αδερφοί μου, αυτά τα παιδιά, τα τόσο προβληματισμένα, τα τόσο αγανακτισμένα από την κοινωνία μέσα στην οποία ζουν, έχουν πρότυπα. Και η ευχή μας και η ελπίδα μας, και τελειώνουμε με αυτό, είναι να αφουγκραστούν τους τοπικούς Αγίους, τους νεομάρτυρες, αυτά τα παλικάρια της πίστεώς μας και της πατρίδος μας. Να τα αφουγκραστούν, να τα ακούσουν να μιλήσουν στην καρδιά τους και να βγάλει ο τόπος τούτος καινούργιους ήρωες πραγματικούς, ανθρώπους των γραμμάτων, ανθρώπους της πίστεως, ανθρώπους οι οποίοι θα είναι πρότυπα για τους υπολοίπους. Και να γίνει αυτός ο τρόπος, όπως και στο παρελθόν, ένα σημείο αναφοράς για όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Να 'στε καλά, αδερφοί μου. Ο Θεός ευλογεί. Να έχετε τη χάρη του Αγίου Νικολάου. Είναι ιδιαίτερη τιμή για μας να έχουμε τέτοιους ανθρώπους στον τόπο μας, τέτοιους προγόνους. Ίσως το 'χω ξαναπεί, στις φλέβες κάποιων από εσάς να κυκλοφορεί το ίδιο αίμα, να είστε από τις ρίζες αυτών των ανθρώπων, να είστε απόγονοι αυτών των οικογενειών που έβγαλαν αυτούς τους ήρωες στην πατρίδα μας. Ίσως βαθιά μέσα να υπάρχει αυτό το αίμα, αλλά και σαν πνευματική κληρονομιά είναι μεγάλη ευλογία.

Αδερφοί μου, να 'στε καλά, ο Θεός να είναι μαζί σας.