Η Πικρή Παρακαταθήκη του Γέροντα Ιουστίνου

Ο Φύλακας του Φρέατος πέρασε στην Αιώνια Σιωπή: Η Πικρή Παρακαταθήκη του Γέροντα Ιουστίνου

Η κοίμηση του Αρχιμανδρίτη Ιουστίνου (Μάμαλου)

σε ηλικία 85 ετών, σφραγίζει το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία στη Σαμάρεια. Ο άνθρωπος που παρέλαβε τη σκυτάλη από το μαρτύριο του Αγίου Φιλουμένου, έχτισε τον περικαλλή Ναό της Αγίας Φωτεινής και επιβίωσε από 34 απόπειρες δολοφονίας, δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας.

Πίσω από τα τείχη του Φρέατος του Ιακώβ, η φωνή του δεν ήταν απλώς μια ιστορική ξενάγηση στους προσκυνητές. Ήταν η διαθήκη ενός «ακρίτα» που έφυγε με την πικρία της μοναξιάς.

1. Η Μοναξιά στη Φρουρά των «Θερμοπυλών»

«Εμάς τα προσκυνήματα μας κρατάνε, όχι εμείς τα προσκυνήματα...»

Ο Γέροντας Ιουστίνος δεν δίσταζε να πει την αλήθεια έξω από τα δόντια. Σε μια Ελλαδική Εκκλησία με 83 Μητροπόλεις, έβλεπε τα παλαίφατα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων να αργοσβήνουν από τη λειψανδρία. Το παράπονό του δεν ήταν προσωπικό, αλλά θεσμικό: πώς γίνεται μια ολόκληρη πολιτεία και ιεραρχία να μην μπορούν να εξασφαλίσουν τη διαδοχή και την προστασία των ελληνορθόδοξων φρουρίων της Ανατολής.

2. Το Τίμημα του Αίματος και η Αδιαφορία του Κράτους.

«Έχω 34 απόπειρες, 6 στρατοδικεία, 8 δικαστήρια... Και ούτε ένας Έλληνας διπλωμάτης, ούτε ένας δικηγόρος να σταθεί δίπλα μου.»

Στα σώμα του έφερε τα σημάδια των επιθέσεων, με πιο πρόσφατη τη βαριά επίθεση που δέχτηκε την ημέρα της Μεταμορφώσεως. Κι όμως, το μεγαλύτερο πλήγμα δεν ήταν το ξύλο ή τα τραύματα από τους φανατικούς· ήταν η αίσθηση ότι για το επίσημο ελληνικό κράτος οι αγιοταφίτες μοναχοί αντιμετωπίζονταν ως «ξεχασμένοι» ή «ανεπιθύμητοι», χωρίς καν τη βασική ιατροφαρμακευτική ή νομική κάλυψη.

3. Η Σημαία της Συνείδησης

«Εδώ τη σηκώνουμε σε ξένο κράτος, σε ξένα θρησκεύματα. Στην Ελλάδα την κλοτσοπατήσατε...»

Για τον Γέροντα Ιουστίνο, η γαλανόλευκη που κυμάτιζε πάνω από το Φρέαρ του Ιακώβ δεν ήταν ένα τυπικό σύμβολο, αλλά ζωντανή ομολογία. Έβλεπε με θλίψη τη σταδιακή αποξένωση της μητροπολιτικής Ελλάδας από τις ρίζες της, την ίδια ώρα που ο ίδιος, ως αρχιτέκτονας, εργολάβος, αγιογράφος και «ζητιάνος», όπως αυτοσαρκαζόταν, σήκωνε στις πλάτες του το βάρος της ιστορίας.

Η επόμενη μέρα στο Φρέαρ του Ιακώβ

Ο Γέροντας Ιουστίνος αναπαύεται πλέον, αφήνοντας πίσω του ένα ολοκληρωμένο έργο και μια βαριά κληρονομιά. Το μεγάλο του παράπονο δεν ήταν κραυγή απελπισίας, αλλά έλεγχος συνείδησης προς όλους όσους μένουν πίσω. Το ερώτημα που εκκρεμεί τώρα πάνω από το πηγάδι της Σαμαρείτιδας είναι αμείλικτο: Ποιος θα συνεχίσει να κρατά τη λαμπάδα αναμμένη;