Πρώτοκύριακο Αγίου Σπυρίδωνα - Χιλιάδες πιστοί στις λαμπρά λιτανεία

Πλήθος κόσμου κατέκλυσε το πρωί της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου τους δρόμους της Κέρκυρας για τη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των ετήσιων εκδηλώσεων για το «Πρωτοκύριακο.

Με τα ψηλά λάβαρα να συνοδεύουν το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα, τις καμπάνες να ηχούν χαρμόσυνα και τις φιλαρμονικές να πλημμυρίζουν με τους ήχους τους τα γραφικά καντούνια, η Κέρκυρα ζωντανεύει την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, τιμώντας τον προστάτη και πολιούχο της.

   Μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης και συγκίνησης, η επιβλητική λιτανεία διασχίζει τους δρόμους της Παλιάς Πόλης, αναβιώνοντας το «Πρωτοκύριακο», ένα από τα πλέον εμβληματικά έθιμα του νησιού, που εδώ και σχεδόν 350 χρόνια συνδέει την πίστη με την ιστορία και την παράδοση των Κερκυραίων.

   Το έθιμο, που ανάγεται στο 1673, συνδέεται με την επιδημία πανώλης που έπληξε τότε την Κέρκυρα και με τη θρησκευτική παράδοση σύμφωνα με την οποία, η σωτηρία του νησιού αποδόθηκε στη θαυματουργή επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνα.

   Παράλληλα, το «Πρωτοκύριακο» έχει αποκτήσει και μια δεύτερη, ιστορική διάσταση. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ημέρα συνδέθηκε με τη μνήμη της μαθητικής αντιφασιστικής διαδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα στις 2 Νοεμβρίου 1941, κατά τη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής, όταν μαθητές και μαθήτριες διαμαρτυρήθηκαν για τις παρεμβάσεις των κατακτητών στην ελληνική εκπαίδευση.

   Η πανώλη του 1673 και η δοκιμασία του νησιού

   Στα τέλη του 17ου αιώνα, η Κέρκυρα βρέθηκε αντιμέτωπη με την επιδημία της πανώλης, η οποία το 1673 σκόρπισε τον φόβο και την απόγνωση στους κατοίκους, ξυπνώντας μνήμες από τον εφιάλτη των μεγάλων επιδημιών του Μεσαίωνα. Η ασθένεια, γνωστή στους ανθρώπους της εποχής και ως «χτικιό», εξαπλώθηκε στο νησί, ανατρέποντας την καθημερινότητα και επιβάλλοντας αυστηρά μέτρα απομόνωσης.

   Η πρώτη είδηση της επιδημίας στα τέλη Μαΐου του 1673

   «Τέλη Μάη, 26, του 1673, η είδηση ξετρύπωνε απ’ το σπίτι του Φραγκίσκου Δοβριώτη, στη Γαρίτσα και ρήμαζε κουράγια», γράφει ο ιερομόναχος Πολύκαρπος Βούλγαρης στο ανέκδοτο χρονικό του, το οποίο διασώζεται στο αρχείο Βροκίνη. Στο ίδιο χρονικό αναφέρεται: «Κατὰ τὸ ἔτος 1673 ἐνέσκηψεν ἡ πανώλης, λεγομένη “ τῶν Τρυφεροῦ καὶ Καναλιώτου”, πεισματώδης ἀνακαλυφθεῖσα ἐν τῷ προαστείῳ Γαρίτσης...».

   Η απομόνωση των ασθενών αποτελούσε βασικό μέτρο περιορισμού της νόσου, ενώ το νησάκι του Λαζαρέτου, απέναντι από το λιμάνι της Κέρκυρας, χρησιμοποιούνταν ως λοιμοκαθαρτήριο για όσους θεωρούνταν ότι είχαν προσβληθεί από την πανώλη. Η καραντίνα και η απομάκρυνση των ασθενών από την πόλη βύθιζαν τις οικογένειες στην αγωνία, καθώς η επιδημία άφηνε πίσω της νεκρούς και μια κοινωνία αντιμέτωπη με την αβεβαιότητα και τον φόβο.

   Τη δραματική εικόνα εκείνων των ημερών αποτυπώνει ο Σπ. Κατσαρός, περιγράφοντας τις κηδείες που διέσχιζαν κάθε βράδυ τους δρόμους της πόλης, μέσα σε συνθήκες απομόνωσης και με αυστηρά μέτρα προστασίας από τη μετάδοση της νόσου.

   «Ο θάνατος θέριζε δίχως έλεος», γράφει ο Σπ. Κατσαρός. «Κάθε βράδυ, θλιβερές κηδείες διασχίζανε τους δρόμους. Μπροστά ένας άνθρωπος, κρατώντας ένα φανάρι, σκόρπιζε ασβέστη. Πίσω οι νεκροθάφτες σηκώνανε το φέρετρο με τον πεθαμένο τυλιγμένο σ’ ένα σεντόνι και περιχυμένο με ασβέστη. Τη συνοδεία έκλεινε άλλος ένας, που σκόρπιζε κι αυτός ασβέστη. Ούτε παπάς να ψιθυρίσει μια ευχή, ούτε συγγενείς να κλαίνε...»

   Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, οι Κερκυραίοι αναζήτησαν στήριγμα στην πίστη τους. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, στράφηκαν στον προστάτη του νησιού, τον Άγιο Σπυρίδωνα, προσευχόμενοι να τους απαλλάξει από την επιδημία. Η παράδοση αναφέρει ότι τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου του 1673, επί τρεις συνεχόμενες νύχτες, οι κάτοικοι έβλεπαν ένα υπέρλαμπρο φως πάνω από το καμπαναριό του ναού του Αγίου, ενώ άλλες αφηγήσεις περιγράφουν τη μορφή του να κρατά σταυρό και να καταδιώκει την ασθένεια.

   Η απότομη υποχώρηση της επιδημίας συνδέθηκε στη θρησκευτική μνήμη των Κερκυραίων με τη θαυματουργή επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνα. Σε ανάμνηση της σωτηρίας του νησιού καθιερώθηκε η λιτάνευση του ιερού σκηνώματός του την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, μια παράδοση που διατηρείται έως σήμερα και αποτελεί τον πυρήνα του «Πρωτοκύριακου».

   Το φως στο καμπαναριό και η καθιέρωση του «Πρωτοκύριακου»

   Η θρησκευτική παράδοση αναφέρει ότι τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου του 1673, επί τρεις συνεχόμενες νύχτες, οι κάτοικοι έβλεπαν ένα υπέρλαμπρο φως πάνω από το καμπαναριό του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα.

   Σε άλλες αφηγήσεις του ίδιου θρησκευτικού βιώματος περιγράφεται η μορφή του Αγίου να κρατά σταυρό και να καταδιώκει το θανατικό. Η επιδημία, σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, σταμάτησε απότομα και το νησί σώθηκε.

   Η ακριβής έναρξη και διάρκεια της επιδημίας δεν είναι πλήρως γνωστές από τις διαθέσιμες πληροφορίες που συνοδεύουν το έθιμο. Ωστόσο, η σύνδεση της σωτηρίας της Κέρκυρας με τη μεσιτεία του Αγίου Σπυρίδωνα αποτελεί τον πυρήνα της τοπικής θρησκευτικής μνήμης.

   Η σημασία του γεγονότος αποτυπώθηκε και στην απόφαση των βενετικών αρχών, υπό την κυριαρχία των οποίων βρισκόταν τότε το νησί, να καθιερωθεί η λιτάνευση του ιερού σκηνώματος την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η απόφαση συνδέεται με έγγραφο που κατατέθηκε στη βενετική διοίκηση στις 29 Οκτωβρίου 1673.

   Έτσι καθιερώθηκε το «Πρωτοκύριακο», μια ονομασία που παραπέμπει στην πρώτη Κυριακή του μήνα του Νοέμβρη και έκτοτε σηματοδοτεί μια ιδιαίτερη ημέρα για την Κέρκυρα.

   Για τους Κερκυραίους, το «Πρωτοκύριακο» δεν είναι μόνο μια εκκλησιαστική επέτειος. Είναι μια ημέρα συλλογικής μνήμης, κατά την οποία η πίστη, η τοπική ταυτότητα και η ιστορική συνέχεια συναντώνται σε ένα έθιμο που διατηρείται επί αιώνες.