"Η αγιότητα ανάμεσα στις τσουκνίδες "

Η Αγιότητα ανάμεσα στις «Τσουκνίδες»:

 Ο π. Ευδόκιμος Ξενοφωντινός και ο Χατζηγεώργης ο Αθωνίτης

Στην πνευματική ιστορία του Αγίου Όρους, υπάρχει μια κατηγορία οσίων που η δόξα τους δεν έλαμψε κάτω από πολυέλαιους και επίσημα έγγραφα, αλλά σφυρηλατήθηκε στο καμίλι του διωγμού, της συκοφαντίας και της εκούσιας (ή ακούσιας) απομόνωσης. Είναι οι «αδικημένοι» της ιστορίας, που όμως η συνείδηση της Εκκλησίας και το χέρι του Θεού τους αποκαθιστά με τρόπο θαυμαστό. Δύο τέτοιες μορφές, ο Γέρο-Ευδόκιμος ο Ξενοφωντινός και ο Γέρο-Χατζηγεώργης, μοιάζουν σαν δύο σταγόνες πνευματικής δροσιάς που πότισαν το ίδιο ξερό χώμα της δοκιμασίας.

Η Κοινή Μοίρα του Διωγμού

Και οι δύο άνδρες υπήρξαν θύματα των καιρών τους. Ο Χατζηγεώργης, ο μέγας ασκητής του 19ου αιώνα, κυνηγήθηκε σφοδρά για την πνευματική του ακτινοβολία και τις «τάσεις» της εποχής, καταλήγοντας εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γέρο-Ευδόκιμος, έναν αιώνα μετά, βίωσε την ίδια «έξωση» από την ίδια του τη μετάνοια, τη Μονή Ξενοφώντος, επειδή η συνείδησή του δεν του επέτρεπε να ακολουθήσει τις διπλωματικές υποχωρήσεις και τους νεοτερισμούς στις σχέσεις με το Βατικανό τη δεκαετία του ’60. Από τον  Πατριάρχη Αθηναγόρα 

Η Συκοφαντία ως Στέφανος

Η ομοιότητά τους είναι συγκλονιστική στον τρόπο που αντιμετωπίστηκαν: κατασυκοφαντημένοι. Για τον κόσμο και τις τότε διοικήσεις, ήταν οι «ανυπάκουοι», οι «ζηλωτές», οι «πλανημένοι». Για τον Θεό, όμως, ήταν οι ομολογητές της ακρίβειας. Όπως ο Χατζηγεώργης πέθανε μακριά από το αγαπημένο του Όρος, έτσι και ο Ευδόκιμος βρέθηκε από ηγούμενος της Μονής Ξενοφώντος σε μια φτωχική, ξεχασμένη γωνιά, παραδομένος στην αφάνεια.

Η Δικαίωση μέσα από το «Σκάμμα»

Η ιστορία του Ευδοκίμου θα είχε ίσως καλυφθεί οριστικά από τις «τσουκνίδες» της λήθης, αν δεν υπήρχε ο Γέροντας Γρηγόριος ο Δοχειαρίτης. Με την ίδια παρρησία που οι σύγχρονοι του Χατζηγεώργη αναγνώρισαν την αγιότητα εκείνου μετά θάνατον, ο Γέροντας Γρηγόριος στο βιβλίο του «Το Σκάμμα» αποκάλυψε την οσία μορφή του Ευδοκίμου. Τον βρήκε μέσα στη φτώχεια, αλλά λουσμένο στο φως της υπομονής, αποδεικνύοντας ότι η αγιότητα δεν χρειάζεται θρόνους για να υπάρξει· χρειάζεται μόνο μια καρδιά που «δεν κάνει πίσω».Τον χαρακτήρισε «οσία μορφή», αναγνωρίζοντας ότι πίσω από την ταπείνωση και τον διωγμό κρυβόταν ένας πραγματικός άνθρωπος του Θεού.

Το Χρέος της Μνήμης

Σήμερα, όταν ο προσκυνητής στην Ι.Μ Δοχειαρίου αφήνει ένα λουλούδι στον τάφο του Γέρο-Ευδόκιμου και ψέλνει το «Αιωνία η μνήμη», δεν τιμά απλώς έναν μοναχό. Τιμά μια ολόκληρη παράδοση ανθρώπων που προτίμησαν να τους «καταπιούν» οι τσουκνίδες του Άθωνα, παρά να προδώσουν την εσωτερική τους αλήθεια.

Ο Ευδόκιμος και ο Χατζηγεώργης παραμένουν οι μυστικοί στύλοι του Όρους. Μπορεί οι άνθρωποι να τους έκρυψαν, όμως το φως τους διαπερνά τα αγριόχορτα της λήθης και φωτίζει όσους ακόμα αναζητούν το αυθεντικό, το ατόφιο, το σταυρωμένο ήθος της Ορθοδοξίας.